
Η ιστορία του πίνακαΤι κρύβεται πίσω από τον πίνακα
Ο πίνακας δημιουργήθηκε στη Ρώμη γύρω στο 1596 για τον καρδινάλιο ντελ Μόντε, ο οποίος ήταν μεγάλος λάτρης της μουσικής. Απεικονίζει έναν νεαρό άνδρα με ευαίσθητα χαρακτηριστικά, πιθανότατα τον φίλο του ζωγράφου Μάριο Μινίτι ή κάποιον από τους μουσικούς που έπαιζαν για τον καρδινάλιο. Λόγω των γεμάτων χειλιών του και της κορδέλας στα μαλλιά του, οι ιστορικοί στο παρελθόν τον μπέρδευαν συχνά με γυναίκα.
Ο Καραβάτζιο ήταν ιδιαίτερα περήφανος για αυτό το έργο, ειδικά για τις λεπτομέρειες στη νεκρή φύση. Η γυάλινη καράφα με τα λουλούδια, όπου καθρεφτίζεται το παράθυρο του δωματίου, και οι σταγόνες δροσιάς στα πέταλα θεωρούνταν από τους συγχρόνους του ως ό,τι πιο όμορφο είχε ζωγραφίσει ποτέ.
Το έργο κρύβει επίσης έναν βαθύτερο συμβολισμό για τη φθαρτότητα, γνωστό ως ματαιότητα (vanitas). Το ραγισμένο λαούτο, η σπασμένη χορδή στο βιολί και τα ελαφρώς χτυπημένα φρούτα μάς υπενθυμίζουν ότι τα νιάτα, η αγάπη και οι αισθησιακές απολαύσεις δεν κρατούν για πάντα.