
Η ιστορία του πίνακαΤι κρύβεται πίσω από τον πίνακα
Σε αυτή τη σειρά, ο Μούχα παρέλειψε σκόπιμα τα παραδοσιακά κλασικά σύμβολα, όπως τα μουσικά όργανα ή τα πινέλα. Αντίθετα, προσωποποίησε τον χορό μέσα από την ομορφιά της φύσης, τα φύλλα που πέφτουν και το πρωινό αεράκι. Από τους τέσσερις πίνακες της σειράς, αυτός θεωρείται ο πιο αισθησιακός και δυναμικός, καθώς η φιγούρα είναι η μόνη που στέκεται όρθια και κοιτάζει προκλητικά πάνω από τον ώμο της.
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το αρχικό σχέδιο για αυτό το έργο ήταν κάπως διαφορετικό. Στο πρώτο σκίτσο με μολύβι και ακουαρέλα, η γυναικεία φιγούρα απεικονιζόταν με γυμνό στήθος. Στην τελική λιθογραφία, ο Μούχα προσάρμοσε τη σύνθεση, πρόσθεσε λουλούδια στα μαλλιά της και κάλυψε διακριτικά τη δεξιά πλευρά του στήθους της με ύφασμα.
Το έργο τυπώθηκε το 1898 από το παρισινό τυπογραφείο F. Champenois, με το οποίο ο Μούχα είχε αποκλειστικό συμβόλαιο. Χάρη στον γενναιόδωρο και σταθερό μισθό του, μπόρεσε να νοικιάσει ένα μεγαλύτερο ατελιέ και να αφοσιωθεί πλήρως στη δημιουργία. Καθώς ήταν ήδη εξαιρετικά διάσημος εκείνη την εποχή, η σειρά κυκλοφόρησε σε μια πολυτελή έκδοση σε περγαμηνή, ενώ μια περιορισμένη έκδοση τυπώθηκε ακόμη και σε μετάξι.