
Η ιστορία του πίνακαΤι κρύβεται πίσω από τον πίνακα
Ο πίνακας αποτελεί εξαιρετικό δείγμα της παρανοϊκο-κριτικής μεθόδου του Σαλβαδόρ Νταλί. Πρόκειται για μια δημιουργική διαδικασία όπου συνηθισμένα αντικείμενα σχηματίζουν ταυτόχρονα πολλές διαφορετικές εικόνες. Στο κέντρο βλέπουμε μια φρουτιέρα με αχλάδια, η οποία μετατρέπεται παράλληλα σε ένα μεγάλο ανθρώπινο πρόσωπο.
Κάθε λεπτομέρεια έχει διπλή σημασία. Τα μάτια του προσώπου σχηματίζονται από αντικείμενα που βρίσκονται στην άμμο: το δεξί μάτι είναι ένα αναποδογυρισμένο βάζο και το αριστερό ένα παιδί που παίζει. Επιπλέον, σε όλο το πλάτος του καμβά απλώνεται ένας μεγάλος σκύλος, του οποίου το κολάρο είναι στην πραγματικότητα μια μακρινή γέφυρα με καμάρες.
Το έργο δημιουργήθηκε το 1938, στις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου. Το έρημο τοπίο αντανακλά την ανησυχία του Νταλί για την πατρίδα του. Ορισμένοι ιστορικοί τέχνης πιστεύουν ότι το πρόσωπο στον πίνακα ανήκει στον αδικοχαμένο φίλο του, τον Ισπανό ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.