
Η ιστορία του πίνακαΤι κρύβεται πίσω από τον πίνακα
Ο Χέντρικ Άβερκαμπ ήταν κωφάλαλος, γι' αυτό και οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν «Ο Βουβός του Κάμπεν». Οι ιστορικοί τέχνης συμφωνούν ότι αυτή ακριβώς η ιδιαιτερότητα συνέβαλε στην εξαιρετική του αίσθηση για τη λεπτομέρεια και την οξυδερκή του παρατηρητικότητα. Χάρη σε αυτό, οι πίνακές του είναι γεμάτοι από μικρές, συναρπαστικές ιστορίες.
Ο πίνακας δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της λεγόμενης Μικρής Εποχής των Παγετώνων, εμπνευσμένος από τον εξαιρετικά βαρύ χειμώνα της περιόδου 1607-1608. Οι παγωμένες υδάτινες επιφάνειες λειτουργούσαν τότε ως ένας μοναδικός δημόσιος χώρος, όπου οι κοινωνικές διαφορές εξαλείφονταν. Πλούσιοι αστοί με κομψά ρούχα διασκεδάζουν εδώ σε απόσταση αναπνοής από αγρότες και εργάτες.
Παρά την εύθυμη ατμόσφαιρα, ο ζωγράφος δεν απέφυγε τη σκληρή πραγματικότητα του 17ου αιώνα. Στην κάτω αριστερή γωνία, για παράδειγμα, διακρίνονται ένας σκύλος και κοράκια να τρώνε το κουφάρι ενός αλόγου. Ο Άβερκαμπ πρόσθεσε διακριτικά και την υπογραφή του στον πίνακα, η οποία μοιάζει με επιγραφή σκαλισμένη στον ξύλινο τοίχο της ψαροκαλύβας στα δεξιά.